در قاب روزهای پرکسالت تعطیلی 

       غروب را می کشم 

       و سایه بی حوصله گی را 

       به میخ دیوار می کوبم    

       بی قراری از هر شاخه ای   

       آویزان می شود  روی زندگی ام 

       روی سقف   روی اتاق 

       روی حجم بی حرف تلفن 

       روی کلمه های سکوت 

       روی دوپای موازیم 

        که چهار گوشه اتاق را به هم می دوزد 

        ودر کسالت سنگین جمعه 

        از مسیر بی چراغ می گذرد 

        تا به شب برسد........ 

             ساز ها خاموش اند 

            و صدائی نیست 

            تا خواب را بیدار کند  

            پروانه عاشق 

            از روزنه تنگ زمان می گذرد 

            بهارا 

            کی می پاشی 

            بذر روشنی 

            بر چهره ما..............

           اطرافم را ببین 

          این ورق های سرگردان 

          آینه های احساس منند 

          ویادت باشد 

          وقتی بیائی 

          آسمان ما را روی نیمکت شب خواهد نشاند 

          وما جای ماه وستاره هایش را 

          تنگ خواهیم کرد .........

                        ول کن تخیل غریب مرا

                        دو کشمش -  چای می نوشم

                        دو چشم   -   آه می کشم

                        یک شهاب  آرزو میکنم

                        یک شب می میرم

                    صبوری وعاشق !!

                    درست بر عکس من

                    که ادعا میکنم شقایقم

                    تعجب نمیکنم

                    اگر تمام رودهای خروشان

                    به اقیانوس حرفهای بی نقاب تو بریزند

                   پر از دردهای پوسیده ام
                   در تپش این قلب بی قرار

                   در انتهای نفس کشیدنم  شب می شوم

                   و تمام خاطراتم را دلتنگ ماه می کنم

                   چقدر تنهایم

                    با تو که

                     نزدیکتر از نبض به منی..........